Αγωνιστικές Κινήσεις Εργαζομένων στα Φροντιστήρια(ΑΚΕΦ)

Σκέψεις και προβληματισμοί για την αποχώρηση του ΚΚΕ-ΠΑΜΕ από το σωματείο.

 

Ο τίτλος της προεκλογικής ανακοίνωσης της Αγωνιστικής Συνδικαλιστικής Κίνησης (η παράταξη του ΚΚΕ) για τις εκλογές του 2009 στο σωματείο ξεκινούσε με το: “Δώσε ψήφο για την αναγέννηση του λαϊκού κινήματος-ψηφίστε ΑΣΚ” και είχε (χαριτωμένο, παρακλητικό αλλά και απειλητικό για τους συναδέλφους) επίλογο: “Κάνε το βήμα! Στους αγώνες που θα έρθουν, και στις εκλογές του σωματείου και της ομοσπονδίας, έχεις την δυνατότητα να διορθώσεις την ψήφο σου!”

Ποια είναι λοιπόν τα αποτελέσματα αυτής της άποψης του ΚΚΕ;  Στο σωματείο στη Βόρειο Ελλάδα η παράταξη το ΚΚΕ κερδίζει την πλειοψηφία και παραμένει αφού τα μέλη του σωματείου “διόρθωσαν” την ψήφο τους! Στον ΣΕΦΚ επειδή οι εκλογικοί λογαριασμοί δεν βγήκαν η συγκεκριμένη παράταξη αποφάσισε να αποχωρήσει από το σωματείο.

Βλέπουμε πως εννοεί το ΚΚΕ την αλλαγή του συσχετισμού σε ταξική κατεύθυνση στο συνδικαλιστικό κίνημα. Να έχουν την εκλογική πλειοψηφία στα σωματεία. Οπου δεν μπορούν, καταγγέλλουν και αποχωρούν για να στήσουν ένα δικό τους εργαλείο το οποίο θα υπηρετεί την κεντρική πολιτική γραμμή του ΚΚΕ.               

Υπάρχουν δύο ζητήματα που προσπερνά επίτηδες το ΚΚΕ-ΠΑΜΕ.

1. Η βάση συγκρότησης ενός πρωτοβάθμιου σωματείου είναι η υπεράσπιση των δικαιωμάτων των εργαζόμενων. Στην κίνηση ενός σωματείου εκφράζονται, παράγονται διαφορετικές πολιτικές απόψεις. Είναι προϊόντα του επιπέδου της ταξικής πάλης της περιόδου.

Άρα, λοιπόν, δεν είναι η ύπαρξη διαφορετικών απόψεων που εμποδίζει τους συνδικαλιστές του ΚΚΕ να συμμετάσχουν στο σωματείο μας. Δεν μπορείς να είσαι ενάντια σε κάτι που είναι αντικειμενικό. Αν διαφωνείς, ανοίγεις μέτωπα αντιπαράθεσης ώστε να αναδειχθεί πολιτικά η άποψη που θεωρείς ότι είναι σωστή για να προχωρήσει την υπόθεση της αντίστασης στην επίθεση.

2.  Η συγκρότηση, οι διαδικασίες, το καταστατικό, η πολιτική κουλτούρα αλλά και οι πολιτικές οργανωτικές δυνατότητες του ΚΚΕ εμπόδιζαν τη δράση του στον ΣΕΦΚ;. Ποια πρωτοβουλία της παράταξης του ακυρώθηκε από τη δομή του σωματείου;.

Δεν αντέχει κριτικής η στάση του ΚΚΕ. Δεν έχει πάρει καμία πρωτοβουλία συσπείρωσης  κόσμου, ανάδειξης ζητημάτων και προώθησης του αγώνα για τα προβλήματα του κλάδου. Η μοναδική πρωτοβουλία του ήταν η προώθηση των ανακοινώσεων της γραμματείας του ΠΑΜΕ και του ΚΚΕ και η προσπάθεια (πλημμελής πολιτικά) να γίνει ο ΣΕΦΚ παράρτημα του ΠΑΜΕ.

Το πρόβλημα βρίσκεται αλλού.     

Πως απαντά η ηγεσία του ΚΚΕ για το τι κάνουμε για τα συγκεκριμένα αντεργατικά μέτρα του μνημονίου και για το πώς θα οργανωθεί σήμερα η πάλη για την ανατροπή τους;

Λέει η Α. Παπαρήγα: «Δεν μπορείς να υποτάξεις τα πάντα στο άμεσο αποτέλεσμα και πρέπει να έχεις και αντοχή, γιατί μπορεί άμεσο αποτέλεσμα να μην έχεις»!

Μεγαλύτερη ομολογία απόσυρσης από τις πραγματικές ανάγκες της ταξική πάλης, σήμερα, δεν θα μπορούσε να κάνει η ηγεσία του ΚΚΕ.         

Αποτέλεσμα αυτής της γραμμής είναι η δημιουργία κομματικών παραρτημάτων που θα υπηρετούν ένα κίνημα διαμαρτυρίας και «συνείδησης», που θα τους ψηφίζει, ένα κίνημα όπου όλο και πιο πολύ οι συμβολικές ενέργειες υποκαθιστούν την πραγματική δράση του κόσμου και τον κρατούν στη γωνία, ένα κίνημα που περισσεύουν οι ταξικές κορόνες αλλά δεν «υποτάσσεται στο άμεσο αποτέλεσμα».

Αυτή είναι η προοπτική που δείχνουν στους εργαζόμενους. Αυτός είναι ο  «άλλος δρόμος» που μας καλούν να ακολουθήσουμε. Ο δρόμος της ανεμπιστοσύνης στο κίνημα και της αναποτελεσματικότητας των αγώνων του σήμερα. Ποιούς πολιτικούς συσχετισμούς μπορείς να ανατρέψεις και ποιες πολιτικές θα τιμωρήσει ο εργαζόμενος όταν μονίμως τον καλείς να ετοιμαστεί για τα επόμενα μέτρα που έρχονται και όχι να δώσει πραγματικές μάχες ενάντια σε αυτά με τα οποία σήμερα είναι αντιμέτωπος;
Οταν το κίνημα που θα «έπρεπε» να υπάρχει δεν είναι «έτοιμο στο πιάτο» δεν αναχωρείς από την ταξική πάλη έτσι όπως αυτή διεξάγεται σήμερα με πρόσχημα την… αντεπίθεση και την «προοπτική». Συμμετέχεις δραστήρια σε αυτό που υπάρχει για να το βάλεις σε κίνηση.

Η κίνηση επιδρά στις συνειδήσεις, τροποποιεί συσχετισμούς, μας κάνει πρώτα εμάς αγωνιστές και δημιουργεί και άλλους αγωνιστές τόσο για το σήμερα όσο και για τη συνολική απελευθερωτική προοπτική του κινήματος. (Και δεν είναι σοβαρή πολιτική πρόταση αυτό που συμβαίνει στον  ΒΥΡΩΝΑ -που το ΚΚΕ φιλοδοξεί να μετατρέψει σε κλαδικό σωματείο- όπου στις κλειστές συνελεύσεις του παραδίδονται μαθήματα κομματικής πειθαρχίας και ευνουχίζονται οι αγωνιστικές διαθέσεις συναδέλφων).

Οσες δυνάμεις αναφέρονται στο εργατικό κίνημα έχουν ιστορική ευθύνη να ανταποκριθούν σε αυτό το καθήκον. Η κριτική και η αντιπαράθεση, στο πλαίσιο του κινήματος και για τις ανάγκες του κινήματος, δεν μπορεί να βάλει ούτε προαπαιτούμενα ούτε να δημιουργήσει ζώνες διαχωρισμού. Οι ανάγκες του κινήματος, σήμερα, είναι σημαντικές και επείγουσες και δεν περισσεύει καμία πολιτική δύναμη που έχει αγωνιστική κατεύθυνση είτε να αποκλειστεί είτε να λείπει από τους αγώνες.

Η μόνη ελπίδα που έχει ο εργαζόμενος είναι ο εργαζόμενος….. Είναι η οργάνωσή του σε σχήματα δράσης. Είναι οι αγώνες του. Είναι η ταξική πάλη. Εδώ υπάρχει οπισθοχώρηση και ήττα και έτσι οι εργαζόμενοι δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά και νικηφόρα την ιμπεριαλιστική-καπιταλιστική βαρβαρότητα.
Πιστεύετε πως οι τακτισμοί, τα τερτίπια και οι μικροκομματικές σκοπιμότητες συμβάλλουν  στο παραμικρό σε αυτήν την κατεύθυνση;

 

Δημήτρης Μπαμπίλης

Μέλος της Αγωνιστικής Κίνησης Εργαζομένων στα Φροντιστήρια (ΑΚΕΦ)

 

«Στάση πληρωμών»=Αποδοχή των εκβιασμών των καπιταΛηστών

Για ένα ευρύτατο τμήμα πολιτικών δυνάμεων αλλά και για αρκετούς πανεπιστημιακούς, οικονομολόγους και άλλους δημοσιολόγους, είναι κοινή η απάντηση –που κατ' αυτούς πρέπει να δοθεί- απέναντι στην κρίση και την πρωτόγνωρη επίθεση που αντιμετωπίζει ο λαός και οι εργαζόμενοι της χώρας.

Όλοι αυτοί υποστηρίζουν πως η άμεση και μονομερής παύση πληρωμών των τοκοχρεολυσίων αποτελεί το θεμέλιο λίθο της απάντησης στο πρόβλημα.

Πάνω σε αυτό το θεμέλιο λίθο τους χτίζουν και μια ολόκληρη πολιτική πρόταση.

Αλλος την απευθύνει στην «κοινωνία», άλλος –δειλά αλλά καθαρά- στις δυνάμεις που θα απελευθερωθούν από «αριστερά» του ΠΑΣΟΚ, ενδεχόμενο που πρέπει να ισχυροποιήθηκε σε πολλά μυαλά μετά τα τρία «παρών» στη Βουλή. Ο τρίτος την απευθύνει στο «μαζικό κίνημα και στις δυνάμεις της Αριστεράς».

Σε κάθε περίπτωση η πρόταση είναι ίδια από όλους αυτούς και ανεξάρτητα το πού ισχυρίζονται ότι την απευθύνουν.

Ιδια πριν από όλα ως προς το ποιο είναι το πρόβλημα που πρέπει να αντιμετωπιστεί: το χρέος που διαπιστώνουν ότι δεν το αντιμετωπίζει η πολιτική της κυβέρνησης με τα μέτρα του μηχανισμού. Ιδια ως προς τα διεθνή παραδείγματα που επικαλούνται (Αργεντινή, Εκουαδόρ) ως «προηγούμενα» για να ισχυριστούν ότι η παύση πληρωμών έχει συμβεί και μπορεί άρα να ξανασυμβεί. Ιδια ως προς την εξέλιξή της, την «πολιτική κλιμάκωση» που πρέπει και μπορεί να έχει κατ’ αυτούς μια τέτοια επιλογή (εθνικοποίηση τραπεζών, έξοδος από ΟΝΕ, υποτίμηση της δραχμής κ.λπ.). Ακόμα και η δομή των άρθρων που εδώ και εβδομάδες μάχονται υπέρ αυτής της πρότασης επαναλαμβάνεται η ίδια.

Η μοναδική τους διαφορά είναι ίσως οι επιθετικοί προσδιορισμοί με τους οποίους οι συντάκτες τους επιλέγουν να χαρακτηρίσουν την πρότασή τους. Άλλοι τη βαφτίζουν «προοδευτική διέξοδο», άλλοι «αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα πάλης», άλλοι «μέτωπο ανατροπής».


Σε κάθε περίπτωση όλα αυτά τα σχέδια περιγράφονται και αναφέρονται κυρίως ως οι επείγουσες αναγκαιότητες που πρέπει άμεσα να υλοποιηθούν. Δεν είναι, λοιπόν, άστοχη η ερώτηση.

Ποιος, ποια πολιτική εξουσία και κυβέρνηση θα αναλάβει να υλοποιήσει τα σχέδια αυτά;

Η απάντηση στο ερώτημα από διαφόρους δείχνει, παρά τις διαφορετικές αποχρώσεις, να 'ναι κοινή. Στην ουσία ξανασερβίρουν την ονείρωξη της δημιουργίας μιας προοδευτικής κυβέρνησης, από την μετανιωμένη σοσιαλδημοκρατία μέχρι και την εξωκοινοβουλευτική αριστερά, που με την ενεργητική στήριξη του λαού θα διεκδικήσει μια ουσιαστική επαναδιαπραγμάτευση του χρέους και θα βάλει τη χώρα σε τροχιά ανάπτυξης.

Δυστυχώς δυνάμεις, διανοούμενοι και στελέχη που αναφέρονται στο λαϊκό εργατικό κίνημα και αγωνίζονται να δώσουν («φιλολαϊκή», «προοδευτική», «αντικαπιταλιστική») λύση στο «πρόβλημα του χρέους» είναι πολιτικοί όμηροι των εκβιασμών του συστήματος και σχεδιάζουν συνειδητά ή όχι «λύσεις» στο πλαίσιό του.

Ας δούμε τα δεδομένα.

Η αστική τάξη της χώρας για να «διασωθεί» και να «αναπαραχθεί» ως άρχουσα τάξη μέσα στον κυκεώνα της κρίσης και των αντιθέσεων δεν στοχεύει ούτε επιδιώκει την εξάλειψη ή έστω τη σημαντική μείωση του χρέους στους ιμπεριαλιστές.

Καταφεύγει στο «μηχανισμό στήριξης» για να αναβαθμίσει τους όρους εξάρτησης και υποτέλειας στο ιμπεριαλιστικό κεφάλαιο. Δεν σχεδιάζει  την «παραγωγική ανασυγκρότηση» της χώρας αλλά το ξεπούλημα κάθε πλουτοπαραγωγικής της δυνατότητας.

Σε αυτό το φόντο είναι πραγματικός τραγέλαφος να διατυπώνονται «απέλπιδες ευχές» για την αντιμετώπιση του χρέους, που ουσιαστικά αναζητούν (κυβερνητικούς;) συμμάχους στο αστικό στρατόπεδο για να αντιμετωπίσουν την καταστροφή του ιμπεριαλιστική τυφώνα.

Το μόνο που πραγματικά επιδιώκει η αστική τάξη της χώρας είναι η ισοπέδωση κάθε εργατικής-λαϊκής κατάκτησης και δικαιώματος. Με αυτό και μόνον αυτό τον όρο έχει δεσμευτεί στους ιμπεριαλιστές, χωρίς καν να έχει πάρει υπόσχεση ότι θα της «τα βολέψουν» τελικά, ώστε να ξαναβρεί μπίζνες και κάποιο ρόλο στην περιοχή. Στη θύελλα της κρίσης και των ανταγωνισμών που μαίνονται, δεν μπορεί ούτε να ζητηθούν ούτε να δοθούν τέτοιες υποσχέσεις. Στοχεύει και ελπίζει στην «οριστική» συντριβή της εργατικής τάξης και του λαού για να συνεχίσει να έχει την ιμπεριαλιστική στήριξη. Αυτό ακριβώς δηλώνουν όλοι οι βασικοί πολιτικοί της εκφραστές μέρα-νύχτα, που έχουν φτάσει να κάνουν δημόσια «αυτοκριτική» γιατί δεν έχουν τσακίσει τελείως το λαό και «κωλυσιεργούν» 30 χρόνια τώρα! Και βέβαια αυτό ακριβώς κάνει η κυβέρνηση με τα αλλεπάλληλα μέτρα και την άμεση και απροσχημάτιστη παρουσία-καθοδήγηση των αμερικάνων και ευρωπαίων ιμπεριαλιστών.

Αυτή την πολιτική εφαρμόζει με τον εκβιασμό της «αντιμετώπισης του χρέους» και το παραμύθι του «νοικοκυρέματος της χώρας», για να απαιτεί την υποταγή του λαού στη συντριβή των δικαιωμάτων του.


Οι εκθέσεις ιδεών σχετικά με την αντιμετώπιση του χρέους και σε όλες τους τις εκδοχές θα ήταν απλώς διασκεδαστικές αν η κατάσταση για τους εργαζόμενους και τη νεολαία δεν ήταν τόσο βάρβαρη. Και οπωσδήποτε είναι ιδιαίτερα αρνητικά εντυπωσιακό το γεγονός ότι στις σημερινές συνθήκες κάποιοι επαναλαμβάνουν με άνεση τη συνήθεια της ευκολίας που είχαν από τα προηγούμενα χρόνια.

Την ευκολία να καταθέτουν ένα «πλήρες σχέδιο» για πάσα νόσο, βασισμένο σε δάνεια της αστικής οικονομικής αντίληψης και πασπαλισμένο με βερμπαλισμούς. Σχέδιο με το οποίο φαντάζονται πως όλα τα «τακτοποιούν» και το οποίο μάλιστα θεωρούν ότι «αρπάζει και την ευκαιρία» να τους φέρει στο «κέντρο» της πολιτικής ζωής, να τους κάνει δημοφιλείς, να τους κάνει πόλο, κόμμα, παράγοντα ρύθμισης των πολιτικών εξελίξεων.


Δεν είναι οικονομικό το πρόβλημα που αντιμετωπίζει ο λαός και η χώρα. Δεν θα πάρει κουράγιο ο λαός με λογιστικές πράξεις στα βιβλία του καπιταλιστικού συστήματος.

Υπάρχει η ανάγκη να αναζητηθούν στόχοι και μορφές, να ενισχυθεί η πιο πλατιά κοινή δράση, για να μπαίνουν στη λογική και την πρακτική της μαζικής πάλης ολοένα μεγαλύτερα τμήματα εργαζομένων και νεολαίας. Υπάρχει η ανάγκη μέσα από αυτή τη διαδικασία να γίνει ο λαός και η νεολαία δύναμη και σώμα πάλης ενάντια στο σύστημα και στον ιμπεριαλισμό.

Αυτές τις πολιτικές ανάγκες πρέπει να αναδειχθούν μέσα στο λαό και στους εργαζόμενους αντί να αναπαράγονται οι εκβιασμοί και οι αποπροσανατολισμοί των καπιταΛηστών. Αν δεν αντιμετωπιστούν αυτές οι ανάγκες, καμιά «ανακούφιση» δεν θα βρει ο λαός, καμιά «ανόρθωση» δεν θα συμβεί για τη χώρα, καμιά «κοινωνική αναγέννηση» δεν θα πέσει στα πόδια μας.

Μπαμπίλης Δημήτρης

Αγωνιστικές Κινήσεις Εκπαιδευτικών στα Φροντιστήρια

Α.Κ.Ε.Φ.

 

 

Ανακοίνωση για τις εκλογές 2009

ΟΡΓΑΝΩΣΗ - ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ - ΑΓΩΝΑΣ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗ ΤΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΜΑΣ

            Ξανά εναλλαγή…

Το ΠΑΣΟΚ διαδέχθηκε τη ΝΔ στην κυβέρνηση, με τα γνωστά κέντρα εξουσίας του συστήματος εντός και εκτός της χώρας (ΗΠΑ-Ε.Ε–ΣΕΒ-ΜΜΕ κλπ) να παραμένουν στην …εξουσία. Σίγουρα είναι επιτυχία τους ότι κατάφεραν να το επαναφέρουν στην κυβέρνηση, όταν δυο χρόνια πριν το κόμμα αυτό και ο αρχηγός του ήταν σε βαθιά κρίση και αμφισβήτηση. Το «τίμημα» της επιδίωξής τους αυτής, ήταν ο εκλογικός καταποντισμός της προηγούμενης διακυβέρνησης. Η ΝΔ και ο Καραμανλής υποσχέθηκαν «χειρότερες μέρες», προβάλλοντας τη συνέχιση της επίθεσης στα λαϊκά δικαιώματα. Ο λαός τους τιμώρησε καταδικάζοντας με τη ψήφο του αυτή την αντιδραστική πολιτική. Στοιχείο που αναδεικνύει την αντίθεση των εργαζομένων και της νεολαίας στην προσπάθεια να  φορτωθούν τα βάρη της κρίσης στις δικές τους πλάτες. Στοιχείο που παρότι επενδύθηκε στην κάλπη στο ΠΑΣΟΚ, εκφράζει την αντίθεση του λαού στην πολιτική της φτώχειας, των ελαστικών σχέσεων εργασίας, της ανεργίας, της τρομοκρατίας και δεν μπορεί ν’ αγνοηθεί.

 Ξανά αντιλαϊκή πολιτική…

Παρά την τεράστια επιχείρηση χειραγώγησης και αποπροσανατολισμού των λαϊκών συνειδήσεων από τα γνωστά παπαγαλάκια των ΜΜΕ δεν μπορεί να κρυφτεί (ακόμα και από αυτούς που ψήφισαν ΠΑΣΟΚ) ότι η επίθεση στο λαό και τα δικαιώματα του, δεν θα γνωρίσει ούτε καθυστερήσεις και διαλείμματα, ούτε νέες  δήθεν «ήπιες» εφαρμογές. Η προπαγάνδα  για «νέο αντισυμβατικό στυλ», «ανατροπές», «καινοτομίες» και άλλα παρόμοια που βομβαρδιζόμαστε καθημερινά, δεν μπορούν να κρύψουν ότι τα νέα κυβερνητικά στελέχη αποτελούν ένα δείγμα που λέει πολλά. Άλλα συνδεδεμένα με τις πιο αντιδραστικές τάσεις της πολιτικής του συστήματος και άλλα «βαπτισμένα» σε διεθνείς καπιταλιστικούς οργανισμούς, χωρίς την παραμικρή και οποιουδήποτε τύπου δέσμευση απέναντι στον λαό. Δεσμεύσεις όμως που υπάρχουν και δεν μπορούν να κρυφτούν -παρά τη διγλωσσία- απέναντι σε όλο τα κέντρα εξουσίας για κλιμάκωση της λεηλασίας των εργασιακών και νεολαιίστικων δικαιωμάτων.

 Η συνεχής επίκληση του «ελλείμματος του ΑΕΠ» -που ανεβαίνει κάθε βδομάδα- και «απειλεί να αφανίσει τη χώρα», τα περί «δημοσιονομικού εκτροχιασμού», δημιουργούν το έδαφος, για νέα σκληρότερη εποχή λιτότητας και συμπίεσης του εισοδήματος των εργαζομένων, για νέα φορολογική επιδρομή, για …αφανισμό των σταθερών σχέσεων εργασίας.

Οι προεκλογικές υποσχέσεις για «κατάργηση της επισφαλούς εργασίας», έγιναν κατάργηση των stage στο δημόσιο και συνέχισή τους στον ιδιωτικό τομέα(μαθητεία).Υποκρισία ενδεικτική της σταθερής επιλογής του συστήματος και της νέας κυβέρνησής του για αντικατάσταση της σταθερής και μόνιμης δουλειάς με την ελαστική επισφαλή δουλεία.

Η «μαύρη τρύπα» των ασφαλιστικών ταμείων απειλεί να ξαναμαυρίσει τη ζωή εργαζόμενων και συνταξιούχων, με νέες περικοπές στην ασφάλιση και την περίθαλψη. Ο ν. Πετραλιά δεν θα καταργηθεί και οι υποσχέσεις για κατάργηση κάποιων ρυθμίσεών του παραπέμπεται στην «εκπλήρωση άλλων οικονομικών στόχων»(!!!)

Τέλος το υπουργείο που «προστατεύει» τον πολίτη, συνεχίζει να ανοίγει κεφάλια με τα γκλομπ και να ρίχνει χημικά στους ναυτεργάτες διαδηλωτές, ενώ συνεχίζει τη «μηδενική ανοχή» απέναντι στους μετανάστες κουκουλώνοντας όπως είθισται τη δολοφονία ενός απελπισμένου Πακιστανού από αστυνομικούς στη Νίκαια.

 Η επίθεση λοιπόν θα συνεχιστεί και θα κλιμακωθεί. Με την απλόχερη συναίνεση της καραβοτσακισμένης ΝΔ όπως έδειξε και η συζήτηση στη Βουλή για τις προγραμματικές δηλώσεις. Με τους ανταγωνισμούς ανάμεσα στους ιμπεριαλιστές στο φόντο της κρίσης, να απειλούν να συνθλίψουν χώρες σαν τη δικιά μας. Με την αστική τάξη και το πολιτικό της προσωπικό, να εκτονώνει τα αδιέξοδά της στον «εχθρό λαό».

 Ξανά στο ίδιο έργο (και με το νέο θίασο) θεατές;;;;

            Η αδράνεια των προηγούμενων χρόνων συνεχίζεται. Οι  συνδικαλιστικές ηγεσίες ΓΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ, ΟΛΜΕ, ΔΟΕ,ΟΙΕΛΕ επιτείνουν το κλίμα εφησυχασμού και παράλυσης. Είτε χειροκροτούν την κυβέρνηση, είτε δίνουν «πίστωση χρόνου», είτε «βάζουν πλάτη» για να σταματήσουν απεργιακοί αγώνες (λιμενεργάτες). Γεννούν αυταπάτες από τη μια μεριά μιλώντας για πίεση «να στραφεί προς τα αριστερά το ΠΑΣΟΚ(!!!)» κάνοντας «προγραμματική αντιπολίτευση», είτε επιμένουν να συμμετέχουν στους κακόφημους διάλογους και στις επιτροπές που στήνονται για να αποφανθούν ποια δικαιώματα θα περικοπούν.

 Πρέπει να συγκρουστούμε με τη διαλυτική αυτή κατάσταση.

Η λύση βρίσκεται στο κίνημα.
Στους αγώνες και την πολιτικοποίησή του

Κάθε μικρή ή μεγάλη μάχη επιδρά στη διαμόρφωση του ταξικού, κοινωνικού-πολιτικού συσχετισμού. Οικοδομεί ή ανατρέπει, καλυτερεύει ή χειροτερεύει τους όρους με τους οποίους εργαζόμαστε, πληρωνόμαστε, ασφαλιζόμαστε, διδάσκουμε, μορφώνουμε, ζούμε….

Το πιο σοβαρό λάθος είναι να υποτιμήσουμε ή να αγνοήσουμε αυτή την αλήθεια και να υποταχτούμε στα αντιδραστικά κηρύγματα της ατομικής στάσης και της συμμόρφωσης στους κυρίαρχους. Δεν υπάρχει «μαγική λύση», που γρήγορα και εύκολα «αύριο το πρωί», θα φέρει χωρίς εμάς, απαντήσεις στα προβλήματα μας.

Έχουμε μπει, σε μια  περίοδο παρατεταμένων συγκρούσεων, για αυτό χρειάζεται πιο επίμονα και πιο αποφασιστικά, η στήριξη και η συμμετοχή σε κάθε αγωνιστικό ξέσπασμα, σε κάθε κινηματική δυνατότητα. Να πυκνώνουν οι γραμμές της αντίστασης καθημερινά! Μόνο έτσι μπορούμε να δημιουργούμε όρους για:

● Να μπλοκάρουμε-ανατρέπουμε την αντιδραστική πολιτική του συστήματος και της κυβέρνησης του

● Να μπλοκάρουμε-ανατρέπουμε τις αντεργατικές επιδιώξεις της εργοδοσίας

● Να αποδυναμώνεται η γραμμή της υποταγής και της συνθηκολόγησης

● Να ενισχύεται και να συγκροτείται το ανεξάρτητο αγωνιστικό συνδικαλιστικό κίνημα που έχουμε ανάγκη

Να οργανωθούμε, να αντισταθούμε, να παλέψουμε για:

Ουσιαστικές αυξήσεις στους μισθούς.

Αποζημίωση των εξωδιδακτικών απασχολήσεων, πλήρη κατοχύρωση των αργιών, της διδακτικής ώρας και των διαλειμμάτων.

 Μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους. Μαζικοί διορισμοί. Κατάργηση της ωρομίσθιας και της αναπλήρωσης.

 Πλήρη ασφαλιστικά και συνταξιοδοτικά δικαιώματα. Κατάργηση των αντιασφαλιστικών νόμων Σιούφα - Ρέππα - Πετραλιά. Η ασφάλιση είναι αδιαπραγμάτευτο κοινωνικό δικαίωμα για ΟΛΟΥΣ. Δωρεάν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη για όλους.

 Επιδόματα ανεργίας χωρίς προϋποθέσεις σε όλους τους ανέργους για όλο το διάστημα της ανεργίας.

 Να σπάσει η τρομοκρατία - Να μην περάσουν τα νέα μέτρα κρατικής καταστολής -Κάτω τα χέρια από το άσυλο. Δημοκρατικές και συνδικαλιστικές ελευθερίες.

Να σταματήσουν όλες οι συνδικαλιστικές διώξεις - Να απελευθερωθούν όλοι οι συλληφθέντες του Δεκέμβρη και να αποσυρθούν όλες οι κατηγορίες.

Κάτω τα χέρια από τους μετανάστες - Νομιμοποίηση και πλήρη δικαιώματα για όλους τους μετανάστες – Λαθραίοι είναι οι πόλεμοι και η εξαθλίωση που γεννούν ο ιμπεριαλισμός και ο καπιταλισμός. 

 

Αγωνιστικές Κινήσεις Εκπαιδευτικών στα Φροντιστήρια

Α.Κ.Ε.Φ.

 

 

 

Ανακοίνωση για τις εκλογές 2008

 

Οι εργαζόμενοι είναι τα θύματα της κρίσης

και της ανελέητης επίθεσης του κεφάλαιου

 

Στο μάτι του κυκλώνα είναι η εργατική τάξη, η αγροτιά, οι μικρομεσαίοι και η νεολαία που δέχονται πρωτοφανή επίθεση. Εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενων και άνεργων δοκιμάζονται από τις «ελαστικές» εργασιακές σχέσεις και το χτύπημα του δικαιώματος στη δουλειά και στη ζωή.

Στους χώρους εργασίας, η ένταση της εκμετάλλευσης έχει πάρει απάνθρωπες διαστάσεις. Αποτελούν καθεστώς η μείωση των αμοιβών και η μαύρη απλήρωτη εργασία. Καταργούνται ασφαλιστικά δικαιώματα ενώ χιλιάδες εργαζόμενων είναι ουσιαστικά ανασφάλιστοι.

Η ακρίβεια εξουθενώνει τα ελληνικά νοικοκυριά. Οι τιμές πάνε τον ανήφορο. Στο ηλεκτρικό ρεύμα, στο νερό και το τηλέφωνο, στο νοίκι, στα επιτόκια για τα δάνεια των νοικοκυριών, στα ναύλα, στα εισιτήρια.  Αυξάνονται οι τιμές στα είδη διατροφής και ένδυσης. Οι εργαζόμενοι, οι άνεργοι και οι συνταξιούχοι πληρώνουν όλο και περισσότερα για τα φάρμακα, τις ιατρικές εξετάσεις και τη μόρφωση των παιδιών τους. Φέτος θα μειωθεί δραματικά ο αριθμός των οικογενειών που θα πάνε καλοκαιρινές διακοπές και η διάρκεια τους θα μειωθεί για όσους τα καταφέρουν.

Σε πολλές γωνίες του πλανήτη οι λαοί αντιμετωπίζουν αντίστοιχα και σοβαρότερα προβλήματα. Απλώνεται η φτώχεια και η δυστυχία. Εκατομμύρια ανθρώπων βασανίζονται να εξασφαλίσουν τα στοιχειώδη για να επιβιώσουν. Είναι τα θύματα της ανελέητης επίθεσης του ιμπεριαλιστικού καπιταλιστικού συστήματος. Ανησυχούν για τα χειρότερα όταν αφουγκράζονται με το ταξικό τους κριτήριο τις κραυγές των πολιτικών και οικονομικών κέντρων του συστήματος. Ανησυχούν γι’ αυτό που έρχεται σαν αποτέλεσμα της αυξανόμενης οικονομικής κρίσης που έχει πλήξει την καπιταλιστική οικονομία και εμφανίζεται σε όλες τις ισχυρές οικονομίες συμπαρασύροντας στη δίνη της τις ασθενείς και εξαρτημένες οικονομίες.

Οι ιμπεριαλιστές διαψεύδονται από τις εξελίξεις και παρατηρείται μείωση των ρυθμών ανάπτυξης και αύξηση του ποσοστού πληθωρισμού ενώ αναγγέλλεται ότι η κατάσταση θα επιδεινωθεί.

Οι ισχυροί του πλανήτη δεν τσιγκουνεύονται κροκοδείλια δάκρυα και επικοινωνιακού χαρακτήρα εκκλήσεις για την προστασία των ασθενέστερων στρωμάτων. Ταυτόχρονα, ο βασικός πυρήνας των επιλογών τους είναι τα βάρη της κρίσης να πληρώσουν τα λαϊκά στρώματα. Κινούνται στη τροχιά αντιλαϊκών και αντιδραστικών πολιτικών που θα διασφαλίζουν κέρδη για το ιμπεριαλιστικό-καπιταλιστικό σύστημα.   

Δικά τους στοιχεία δείχνουν πως τα τεράστια κέρδη που πραγματοποιεί το κεφάλαιο -ντόπιο και ξένο- είναι αποτέλεσμα της έντασης της εκμετάλλευσης των εργαζομένων .

Για την αφόρητη κατάσταση που βιώνει ο λαός, το κεφάλαιο και το πολιτικό του προσωπικό δηλώνει πως ευθύνονται οι αυξημένες τιμές του πετρελαίου και οι στρεβλώσεις στον «ελεύθερο ανταγωνισμό» και την «υγιή λειτουργία της αγοράς». Πως αν λειτουργήσουν τα παραπάνω μαζί με ολίγη από ελεγκτικούς μηχανισμούς και καταναλωτική συνείδηση θα την σκαπουλάρουνε. Η αλήθεια είναι ότι τα καρτέλ υπάρχουν στις τράπεζες, στην ενέργεια, στα τρόφιμα, στα καύσιμα, στις τηλεπικοινωνίες, και καταδυναστεύουν τα λαϊκά στρώματα.

Επιδιώκεται η βίαιη εξασφάλιση πιο αποτελεσματικών όρων αύξησης της κερδοφορίας του κεφαλαίου και εκμετάλλευσης της εργατικής δύναμης. Άρα, η αλήθεια είναι η με κάθε μέσο συρρίκνωση του μεριδίου των εργαζομένων στο εισόδημα κάθε χώρας. Στην κατεύθυνση αυτή εντάσσονται οι ιδιωτικοποιήσεις και συγχωνεύσεις επιχειρήσεων. Δίνονται κίνητρα για φοροαπαλλαγές και διευκολύνσεις στο κεφάλαιο.

Γι’ αυτό επιταχύνεται το ξεκαθάρισμα της αγοράς από τους μικρομεσαίους, μειώνονται οι μισθοί, εντατικοποιείται η εργασία, αυξάνονται οι απολύσεις και η ανεργία, καλπάζει η ακρίβεια.

Επιπλέον, η ελληνική οικονομία συνδέεται όλο και περισσότερο με το διεθνές ιμπεριαλιστικό κεφάλαιο με όρους εξάρτησης και παραρτηματοποίησης της ελληνικής οικονομίας. Γι αυτό αποκρατικοποιούνται και εξαγοράζονται επιχειρήσεις.

Καμιά σχέση δεν έχουν αυτά με τον λεγόμενο εκσυγχρονισμό της οικονομίας και την ανταγωνιστικότητα με τα οποία βομβαρδιζόμαστε κάθε μέρα. Αυτή είναι η απόλυτη κυριαρχία του κεφαλαίου και η ένταση της εκμετάλλευσης. Είναι η διαμόρφωση των όρων για έναν εργασιακό Μεσαίωνα που η επιβολή του απαιτεί ενίσχυση των μηχανισμών καταστολής δηλαδή γιγάντωση του κράτους που κατά τα άλλα θέλουν το περιορίσουν.

Αυτά που ζούμε στη χώρα μας και όσα γίνονται και στις άλλες χώρες είναι τα δρώμενα μιας πολύ σκληρής ταξικής σύγκρουσης ανάμεσα στο κεφάλαιο και τον κόσμο της δουλειάς. Μιας σύγκρουσης όπου το κεφαλαίο χρησιμοποιεί τα πιο ανελέητα μέσα.

Είναι φανερός ο αδίστακτος τρόπος που επιτίθεται το κεφάλαιο στους εργαζόμενους. Από εδώ τροφοδοτείται η οργή, η αγανάκτηση του κόσμου και το δυνάμωμα των αγωνιστικών του διαθέσεων. 

Το πρόβλημα που αναζητά τη λύση του δεν είναι η διαχείριση της κρίσης με αφορολόγητη προτασεολογία και εκλογικές διακηρύξεις, που δήθεν θα μας σώσουν από τη δύσκολη κατάσταση, αλλά η οργάνωση και ενοποίηση των αντιστάσεων και η ανύψωση των αγώνων στο επίπεδο της συνολικής αντιπαράθεσης με την κυβερνητική πολιτική και την πολιτική του που κάνει τους πλούσιους πλουσιότερους και μοιράζει δυστυχία στους πολλούς.

 

Ανακοίνωση για τις εκλογές 2007

Με κοινή δράση, με οργάνωση του αγώνα και συντονισμό μπορούμε να έχουμε νίκες!

 Η χρονιά που πέρασε χαρακτηρίστηκε απ’ τους μεγάλους και ελπιδοφόρους αγώνες φοιτητών, δασκάλων και μαθητών. Παράλληλα φανέρωσε τους στόχους της πολιτικής της κυβέρνησης και του συστήματος συνολικά απέναντι στους εργαζόμενους και τη νεολαία.

 Εδώ και μήνες τα βασικά κόμματα του συστήματος (ΝΔ, ΠΑΣΟΚ) έχουν ξεκινήσει το γαϊτανάκι των εκλογών. Επιδιώκουν να εκτονώσουν-παραλύσουν κάθε αντίσταση, να αφομοιώσουν τους μεγάλους αγώνες της προηγούμενης περιόδου στο «μεγάλο γεγονός» των εκλογών που όλα μπορεί να τα «θεραπεύσει». Η αλήθεια είναι ότι αναζητούν όρους για την εξαπόλυση ενός ακόμα πιο βάρβαρου γύρου επίθεσης.

Στην εκλογική παραζάλη στροβιλίζονται τα κόμματα της επίσημης Αριστεράς αλλά και διάφοροι μικρομέγαλοι. Πασχίζουν να μας πείσουν ότι στις επερχόμενες βουλευτικές εκλογές θα αλλάξουν τα πράγματα αρκεί να ψηφίσουμε «σωστά».

Συνάδελφοι, όποιος και να βγει θα έχουμε:

 · Διαρκή λιτότητα στους μισθούς και στις συντάξεις μαζί με ακρίβεια που θα φορτώνει με άγχος και θα εξοντώνει τα νοικοκυριά.

· Χτύπημα του δικαιώματος στη δουλειά και διεύρυνση των ελαστικών σχέσεων εργασίας και της ανασφάλειας.

· Κουτσούρεμα του επιδόματος ανεργίας. Όρους συνταξιοδότησης άπιαστο όνειρο και σύνταξη επίδομα βοήθειας.

· Ιδιωτικοποιήσεις παντού ώστε τίποτα να μη θυμίζει τις υποχρεώσεις του κράτους απέναντι στους εργαζόμενους.

· Απαγόρευση συνδικαλιστικής δράσης, διάλυση σωματείων, δίκες αγωνιστών, ΜΑΤ, χρήση χρωμόσφαιρων ή και πλαστικών σφαιρών στις διαδηλώσεις ώστε η τρομοκράτηση να ανακόψει κάθε διάθεση για αγώνα.

Κι όλα αυτά στο φόντο της ιμπεριαλιστικής τρομοκρατίας, με τη συμμετοχή της χώρας στους πολεμικούς σχεδιασμούς (αντιπυραυλική ομπρέλα, επέκταση βάσεων, αποστολή στρατευμάτων κ.λπ.) και με τους κινδύνους να γίνονται όλο και πιο ορατοί για το λαό και τη νεολαία.

  Συνάδελφοι,

Το να απαριθμήσει κάποιος τα αντιλαϊκά μέτρα που προωθεί η κυβέρνηση της ΝΔ σε σύμπνοια με το ΠΑΣΟΚ -με την υψηλή καθοδήγηση της Ε.Ε.- αλλά και την προκλητικά αντεργατική πολιτική της ηγεσίας της ΟΕΦΕ σίγουρα δεν απαντάει στο κρίσιμο ερώτημα που αφορά όλους μας.

Αυτά τα μέτρα είναι νομοτελειακά; Μπορούν να ανατραπούν;

Μας απειλούν με την κρίση της οικονομίας για να «συζητήσουμε» τη καθήλωση των αμοιβών μας.

Μας απειλούν με την ανεργία για να αποδεχτούμε τη χειροτέρευση της θέσης μας.

Μας απειλούν με τα «κενά ταμεία» -που για δεκαετίες λεηλατούν- για να προετοιμάσουν νέα επίθεση στα ασφαλιστικά μας δικαιώματα.

Μας απειλούν οι εργοδότες με το «δες τι γίνεται παντού» για να προτείνουν απαράδεκτες συμβάσεις που στην πράξη σημαίνει καθόλου συμβάσεις.

Δεν είναι φυσικός νόμος η πολιτική της Ν.Δ. ή του ΠΑΣΟΚ.

Δεν είναι ρεαλιστικός μονόδρομος η πολιτική της εργοδοσίας.

Είναι η πολιτική τους, που είναι σε πλήρη αντίθεση με τα δικαιώματα των εργαζομένων και που οι λίγοι τα «οικονομάνε» από το ξεζούμισμα των πολλών.  

 Όλοι αυτοί δεν μας έχουν παραχωρήσει τίποτα και όποια δικαιώματα έχουμε τα κατοχυρώσαμε μέσα από μακροχρόνιους και μαζικούς αγώνες.

Όμως η νομική κατοχύρωση των δικαιωμάτων μας δεν τα διασφαλίζει εσαεί.

Μόνος εγγυητής των κατακτήσεων μας είναι το μαζικό εργατικό και λαϊκό κίνημα που θα διεκδικεί στόχους για να νικήσει.   

Με κοινή δράση, με οργάνωση του αγώνα και συντονισμό μπορούμε να έχουμε νίκες!

 

«Πρόταση συζήτησης-συντονισμού προς τις δυνάμεις, τους ανεξάρτητους αγωνιστές του κινήματος, κάθε εργαζόμενο».

 Οι Αγωνιστικές Κινήσεις θέλουν να συμβάλλουν στο συντονισμό και την κοινή δράση δυνάμεων, ανεξάρτητων αγωνιστών σ’ όλους τους εργασιακούς χώρους αφού όλοι πλήττονται.

Προτείνουμε να πραγματοποιηθεί το Σεπτέμβρη ανοιχτή πλατιά σύσκεψη, δυνάμεων, σχημάτων, κινήσεων, ανεξάρτητων αγωνιστών για να συντονίσουμε το βηματισμό μας στα σωματεία και τους εργασιακούς χώρους.

Προτείνουμε στη σύσκεψη να συζητηθούν οι αναγκαίες αιχμές της αντίστασης, οι όροι της αποτελεσματικότερης συγκρότησής της.

Προτείνουμε να διαμορφώσουμε άμεσα από κοινού κινηματικές πρωτοβουλίες απέναντι στη διαφαινόμενη λαίλαπα.

Σε αυτή τη λογική δίνουμε την ψήφο μας.

 

 

Αγωνιστικές Κινήσεις Εργαζομένων στα Φροντιστήρια(ΑΚΕΦ)

 

Το άρωμα των αγώνων απ’ το μέλλον

φτάνει όλο και συχνότερα στις αισθήσεις μας!  

   

Οι αντιστάσεις επιμένουν…..


…..Στους πρόσφατους φοιτητικούς αγώνες, στα εντυπωσιακά συλλαλητήρια των εκπαιδευτικών, στη μεγαλειώδη απεργία δασκάλων και νηπιαγωγών, στα κάγκελα των κατειλημμένων σχολείων, στους αγώνες των λιμενεργατών και των χιλιάδων συμβασιούχων.

…. Στον καθολικό αναβρασμό και την αύξηση διάθεσης των λαών να αντισταθούν στο…μη μέλλον που τους ετοιμάζουν.

…. Στη εξέγερση της γαλλικής νεολαίας, στην απεργία εκπαιδευτικών στο…μακρινό Μεξικό που πυροδότησε λαϊκή εξέγερση.

…. Στις εξεγέρσεις που «αποτελούν τα χελιδόνια που προαναγγέλλουν την άνοιξη των αγώνων» (Ιρακινή αντίσταση, Μέση Ανατολή, Νεπάλ, Λατινική Αμερική).

Παρακολουθούμε τα δείγματα της νέας λαϊκής αφύπνισης, που θα’ ναι πιο έντονα όσο κλιμακώνεται η επίθεση στους λαούς.
Η κυβέρνηση της Ν.Δ επιταχύνει την πολιτική των «μεταρρυθμίσεων», δηλαδή, της κατάργησης των συλλογικών συμβάσεων, της μείωσης των μισθών, των ιδιωτικοποιήσεων, της αύξησης των ορίων για σύνταξη, της λεηλασίας του λαϊκού εισοδήματος. Η κυβέρνηση, με τις πλάτες του ΠΑΣΟΚ, επιχειρεί να διαμορφωθούν οι όροι ώστε το κεφάλαιο να χρησιμοποιεί την εργατική δύναμη με τους όρους μεσαίωνα που αυτό θέλει. Είναι σε πλήρη εξέλιξη η πιο αντιδραστική επίθεση στα δικαιώματα της νεολαίας στη μόρφωση. Από το δημοτικό μέχρι το Πανεπιστήμιο επιχειρούν μια εκπαίδευση πιο ταξική, εντονότερα προσδεμένη στην αστική πολιτική και ιδεολογία, κομμένη και ραμμένη στα μέτρα του συστήματος. Επιχειρείται η πλήρης υποταγή των εκπαιδευτικών και η προσαρμογή της νέας γενιάς που πρέπει από τα πρώτα σχολικά χρόνια να προετοιμάζεται σύμφωνα με τις νέες προδιαγραφές που απαιτεί η καπιταλιστική βαρβαρότητα. Επιβάλλεται εκφασισμός της δημόσιας ζωής με το «δόγμα Πολύδωρα» να οπλίζει το χέρι των κατασταλτικών μηχανισμών να τρομοκρατούν, να χτυπούν και να δηλητηριάζουν με πρωτοφανή βιαιότητα.

Έχουμε κι εμείς να λαμβάνουμε(!) από την επίθεση…..

 ….. Η πολιτική του "διαιρώ και βασιλεύω", δηλαδή, η ατομική διαπραγμάτευση θριαμβεύει. Οι εργοδότες, όταν δεν προσποιούνται τους ανήξερους, αμφισβητούν την ύπαρξη συλλογικής σύμβασης. Με τα εξευτελιστικά ωρομίσθια είναι σαν «φυσική» παρενέργεια, λοιπόν, να μας κλέβουν σε ένσημα, δώρα, επιδόματα, κ.λπ. Οι νέοι συνάδελφοι είναι τα σίγουρα θύματα αυτής της πολιτικής.

….. Ο απίστευτος όγκος δουλειάς, η εντατικοποίηση, η χρέωση της ευθύνης για τις επιδόσεις των μαθητών στις εξεταστικές αρένες, οι εκβιασμοί της εργοδοσίας με το πρόσχημα την επιτυχία των μαθητών ή τα παράπονα των γονιών, κάνουν το βίο αβίωτο.

…. Και επειδή «όποιος φυλάει τα ρούχα του ….» ιδιοκτήτες φροντιστηρίων απαιτούν δηλώσεις συμμόρφωσης και μη συμμετοχής στο σωματείο!!! Κι άλλοι πιο αποφασιστικοί (τρομάρα τους) ιδιοκτήτες, με γελοίες κατηγορίες, τρέχουν μέλη του σωματείου μας στα δικα­στήρια για να παραδειγματιστούν οι συνάδελφοι και να προσέχουν…

Έχουμε κι εμείς να συμβάλλουμε(!) στη συνέχιση των αντιστάσεων….

 ….. Γιατί για τον κόσμο της δουλειάς το μέλλον βρίσκεται μόνο στη μαζική αντίσταση. Να οργανωθούμε στο σωματείο τώρα! Να ενισχύσουμε τη δράση του. Να υπερασπιστούμε τη λογική της συλλογικής διαπραγμάτευσης και τη συλλογική σύμβαση. Να γίνουμε κομμάτι ενός ευρύτερου μετώπου αντίστασης στην αντιδραστική επίθεση.

….. Ο σύλλογός μας μπορεί να κατακτήσει μέσα από τη πάλη του και σε μια πορεία, την αναγκαία πολιτι­κή φυσιογνωμία και το κύρος ώστε να μαζικοποιηθεί και να γίνει  εργαλείο αγώνα όλων των συναδέλφων. Για να έχουμε νίκες.

….. Να απαντήσουμε, και με τη συμμετοχή μας στις εκλογικές διαδικασίες, στις προβοκάτσιες της εργοδοσίας ότι ο ΣΕΦΚ είναι μια κλειστή και άμαζη ιδιοτροπία κάποιων μυημένων. Το σωματείο μας αφορά όλους!!!Παλεύουμε -Διεκδικούμε

      Πραγματικές αυξήσεις

      Πλήρη ασφαλιστικά και συνταξιοδοτικά δικαιώματα

      Αποζημίωση των εξωδιδακτικών απασχολήσεων

      Πλήρη κατοχύρωση των αργιών, της διδακτικής ώρας και των διαλειμμάτων

      Συμβάσεις αορίστου χρόνου

      Δημοκρατικές και συνδικαλιστικές ελευθερίες

  

Α.Κ.Ε.Φ.    (Αγωνιστικές Κινήσεις Εργαζομένων στα Φροντιστήρια)

  

Ανακοίνωση για τις εκλογές του 2005

"Μα απ' όλες τις αμφιβολίες ομορφότερη είναι,

σαν οι φοβισμένοι αδύναμοι σηκώνουν το κεφάλι

και παύουν να πιστεύουν στων τυράννων τους τη δύναμη".

 Αντιλαϊκή καταιγίδα

 Η σκυτάλη της επίθεσης δόθηκε από το ΠΑΣΟΚ στη ΝΔ και το γνωστό παραμύθι ξαναμπήκε σε εφαρμογή από τη νέα διακυβέρνηση. Έκανε λέει απογραφή η ΝΔ και παρέλαβε καμένη γη. Κυνισμός , ξετσιπωσιά , αγριότητα! Ξεζουμίζουν χρόνια τώρα τον εργαζόμενο και προχωρούν και σε «διαρθρωτικές αλλαγές». Μονιμότ τέλος, συλλογικές συμβάσεις τέλος, νέες ιδιωτικοποιήσεις, γενικό ξεπούλημα, απολύσεις. «Διευθέτηση του χρόνου εργασίας» με εργάτη –λάστιχο που θα εργάζεται 10-12 ώρες και θα αμείβεται μερικώς. Τον υπόλοιπο χρόνο σε …αγραναύπαση(τι μου θυμίζει…;).

«Το ασφαλιστικό δεν πρόκειται ν’ ανοίξει» έλεγε ο «κόκκινος» Παν. Και προχωρούν σε νέα αντιασφαλιστική επιδρομή για την απαλλαγή των εργοδοτών από το «βραχνά» του κόστους ασφάλισης των εργαζομένων.

Η ανεργία σπάει ρεκόρ. Χιλιάδες αδιόριστοι συνάδελφοι λούστηκαν το διαγωνισμό του ΑΣΕΠ για μια θέση δουλειάς. Και τώρα με το βιογραφικό στο χέρι ψάχνουν να βρουν λίγες ώρες σε κάποιο φροντιστήριο. Χιλιάδες νέα παιδιά (οι μαθητές μας) αναζητούν εναγώνια εργασία. Εκτός  αν είναι τα αξιότερα «..δικά τους παιδιά».

Η κυβέρνηση έχει δεσμευτεί να σαρώσει αυτά που θεωρούσαμε εδώ και δεκαετίες σαν κεκτημένα. Και έρχεται ο Καραμανλής να μας πει να κάνουμε υπομονή  γιατί σε δυο χρόνια θα μας «…απογειώσει»!!!

…. τα F16 και ο καλύτερος φίλος των ΗΠΑ στην περιοχή»

Η χώρα ευθυγραμμίζεται πλήρως στους πολεμικούς σχεδιασμούς των Αμερικάνων. Πολεμικό υλικό στέλνεται στο Ιράκ, αναβάθμιση της αποστολής στο Αφγανιστάν , ανάθεση «βρόμικου» ρόλου από τους υπερατλαντικούς προστάτες στα Βαλκάνια. Το πλέγμα των σχέσεων εξάρτησης της χώρας μας από ΝΑΤΟ - ΗΠΑ και Ε.Ε. είναι πολύ ισχυρό. Οι όποιες ισορροπίες επιτυγχάνονται σ’ αυτό το επίπεδο (και στο φόντο των αναμετρήσεων που παράγουν οι ανταγωνισμοί των ισχυρών για το ξαναμοίρασμα του πλανήτη) είναι ασταθείς και εύκολα μπορούν ν’ ανατραπούν, φορτώνοντας περισσότερα δεινά στο λαό και τους εργαζόμενους.

Η εργοδοσία στα φροντιστήρια….

…… αφού κατάφερε (με αρκετή επιτυχία) να κάνει τον κλάδο μας εργαστήρι μαύρης εργασίας, επιχείρησε με την προσφυγή αντιπροσωπευτικότητας εναντίον του ΣΕΦΚ να διαλύσει το σωματείο μας ώστε να πάρει καλύτερη θέση στην εκκίνηση της νέας αντεργατικής καταιγίδας που προωθεί η κυβέρνηση. Θέλει και θεσμικά να κατοχυρώσει την πλήρη απελευθέρωση των εργασιακών σχέσεων για να μην έχει την παραμικρή δέσμευση για το ύψος των μισθών  και των ασφαλιστικών παροχών  των καθηγητών.

   Ο απολογισμός του κινήματος……

 Τέτοιος απολογισμός δυστυχώς δεν υφίσταται. Σαν απολογισμός δράσης και αγώνα και ουσιαστικής αντίστασης στα κυβερνητικά μέτρα.

 Αντ’ αυτού στην ηγεσία του συνδικαλιστικού κινήματος υπάρχει το «μαύρο μπλοκ» ΔΑΚΕ-ΠΑΣΚ  (και οι κατά καιρούς μαϊντανοί τους) που στηρίζει τα αντιδραστικά σχέδια και τις κυβερνητικές επιλογές. Ποτίζει με το δηλητήριο της αδράνειας, της παθητικοποίησης. Απονεκρώνει τις μαζικές  διαδικασίες, έχει  απονευρώσει πλήρως τα συνδικάτα. Τα έχει μετατρέψει από εργαλεία δράσης-στήριξης σε μηχανισμούς διαλόγου με το σύστημα. Τροφοδοτεί με τη στάση του μια απέχθεια στην πλειοψηφία των εργαζομένων για το συνδικαλισμό. Εξωθεί, έτσι, ένα κόσμο μακριά από τα σωματεία, στην ψευδαίσθηση της αναζήτησης «ατομικής λύσης». Όσο για την αυτοαποκαλούμενη συνεπή αριστερά έχει έτοιμη τη «λύση». Εντασσόμαστε στο ΠΑΜΕ (έχει αυτοπροσδιορισθεί ως ταξικό μέτωπο), ψηφίζουμε ανάλογα και στις εκλογές και όλα καλά , βρήκαμε το …αποκούμπι μας στις χωριστές κομματικές εκδηλώσεις.

Τα παραπάνω εκφράζονται σε κάθε σωματείο και απαιτούν πολιτικές απαντήσεις και όχι εύκολους αφορισμούς.

 Η διέξοδος

 Τη «γνωρίζουμε». Πριν 4 χρόνια, βαδίσαμε μαζί με χιλιάδες άλλους εργαζόμενους  το δρόμο του αγώνα κόντρα στα αντιασφαλιστικά μέτρα Γιαννίτση. Και ΝΙΚΗΣΑΜΕ!! Αυτός ο λαϊκός ξεσηκωμός αποτελεί εφιάλτη για τις δυνάμεις του συστήματος. Αυτός είναι ο δρόμος  που πρέπει να βαδίσουμε, του αγώνας της μαζικής αντίστασης. Δύσκολος  αλλά …μονόδρομος.

Το  «ΔΕ ΘΑ ΠΕΡΑΣΟΥΝ» απαιτείται να ακουστεί ξανά στους δρόμους και τις πλατείες. Να γίνει πολιτική πράξη η έννοια της ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ.  Προβάλλοντας, όπως και τότε, έναν «αρνητισμό» που δεν αποδέχεται θυσίες, που δεν μπαίνει στη συζήτηση  για τα πόσο θα περικοπούν δικαιώματα.

Απαιτείται η σύγκρουση με αντιλήψεις-ιδεολογήματα   («Εθνική οικονομία»,  «ανταγωνιστικότητα»,  «ελεύθερη οικονομία». «διάλογος», «εργατικός έλεγχος») που προκαλούν σύγχυση για  τις πραγματικές αντιλαϊκές προθέσεις του συστήματος και των κυβερνήσεων του. Απαιτείται σύγκρουση  με την αντίληψη  που αναζητά την αιτία της κακής κατάστασης του κλάδου στην «έλλειψη προτάσεων». Η ακατάσχετη προτασεολογία –όσο κι αν διακηρύσσεται το αντίθετο- αποτελεί υποταγή στους συσχετισμούς δυνάμεων και υποχώρηση-απολογητισμό απέναντι στην πίεση του συστήματος που κατηγορεί για έλλειψη εναλλακτικών προτάσεων.

 Η γνώμη της  Αγωνιστικής Κίνησης Εργαζόμενων στα Φροντιστήρια (ΑΚΕΦ)  είναι στον αντίποδα αυτής της λογικής.

§        Συνδέεται και εξαρτάται με την ουσιαστική πολιτική αντιπαράθεση με τα ιδεολογήματα του συστήματος.

§        Με την ανάδειξη της φύσης και της κρίσης του συστήματος σαν αιτιών αυτής επίθεσης.

§        Με την προβολή των δικαιωμάτων και αναγκών των εργαζομένων, της νεολαίας, όλου του λαού, αναδεικνύοντας τα συλλογικά συμφέροντα του κόσμου της εργασίας ενάντια σε διαχωρισμούς και περιχαρακώσεις .

§        Με την κοινή δράση που εξασφαλίζει όρους μαζικής  πάλης για την υπεράσπιση του δικαιωμάτων στη δουλειά , στη μόρφωση, στις ελευθερίες.

§        Με την οργάνωση στο σωματείο και  τη μαζική αντίσταση στην πολιτική της λιτότητας, της εξάρτησης,  της τρομοκρατίας.